Filip Modrzejewski
18 listopada 2026

Latanie po Europie ma dużo zalet - można nie tylko zobaczyć nowe miejsca czy poznać nowe lotniska, ale też miło spędzić weekend w malowniczych miejscach. Filip Modrzejewski zabiera nas na pokład PA46 Malibu Mirage w locie do Tours Val de Loire we Francji.

Każdy ma inną motywację do latania  - dla niektórych to jedynie praca, dla innych środek transportu z A do B, a jeszcze dla innych forma rozrywki.  Każdy z tych powodów jest równie dobry. W moim przypadku latanie to połączenie nie tylko transportu i rozrywki, ale też największe hobby, którym staram się zarazić innych - tak jak w tym przypadku, gdy razem ze znajomymi ze studiów wybraliśmy się na weekend do Francji.

Latanie zimą nie należy do najłatwiejszych, głównie ze względu na kapryśną pogodę oraz niskie temperatury (szczególnie na odpowiedniej wysokości), które skutkują oblodzeniem. Oczywiście można czekać na idealne warunki VFR, lecz jeśli chcemy być mniej zależni od pogody, potrzebujemy samolotu, który nie zawiedzie nas w takich sytuacjach lub pozwoli nam polecieć “ponad” pogodą. Do takiego zadania idealnie nadaje się…

 

Piper PA46 Malibu Mirage

To starsza wersja Pipera M350, która nadal sprawuje się świetnie. Ciśnieniowa kabina, pułap przelotowy FL250, prędkość przelotowa 200 KTAS, radar pogodowy, system odladzania, 6 miejsc na pokładzie… w takich warunkach można latać! Jest to jeden z niewielu samolotów tłokowych, który może pochwalić się wszystkimi tymi elementami w jednej konstrukcji - popularny wśród prywatnych właścicieli, prawie niespotykane w szkołach lotniczych czy aeroklubach. Mając dostęp do takiej maszyny stacjonującej na lotnisku w Oxfordzie (EGTK - Wielka Brytania), jest to dobre rozwiązanie na dalsze podróże lub loty, nie tylko zimą.

Na pokładzie mamy całkiem rozsądne wyposażenie - klasyczny six pack przed pilotem, połączony z nawigacją Garmin GTN 650 i GTN 750 oraz autopilotem S-TEC 55 pozwalają na komfortowe latanie IFR. Dla pasażerów z tyłu mamy 4 siedzenia w układzie “club” (siedzimy naprzeciwko siebie) oraz dużą przestrzeń bagażową z tyłu a nawet wysuwany stolik. Elektryczne ogrzewanie przydaje się w chłodniejsze dni, a klimatyzacja jest bardzo przydatna latem.

Samolot, o którym mowa, zarejestrowany jest w USA pod znakami N71WZ. Posiadając licencję UK CAA lub EASA moglibyśmy latać nim legalnie jedynie w kraju wydania licencji, jeśli chcemy bez ograniczeń latać samolotem N-reg, potrzebujemy licencji FAA - na szczęście uzyskanie jej do poziomu PPL + IR nie jest problematyczne. Czas zatem wykorzystać te uprawnienia!

IMG_9629.jpg [1.02 MB]


Pre-flight

Na początku tygodnia zadzwoniłem do pary znajomych z studiów, żeby zapytać, czy mają plany na weekend i czy chcieliby polecieć ze mną do Francji. Pytanie retoryczne, więc odpowiedź była oczywiście twierdząca. Szybka organizacja i kilka dni później, w sobotni poranek spotykamy się na lotnisku w Oxfordzie.

Pogoda bez szału, lecz wystarczająca na bezpieczny lot - chmury zaczynające się na wysokości 800 ft, umiarkowany wiatr, bez deszczu, temperatura  6°C, lecz brak prognozowanego oblodzenia (i jak się później okaże była to poprawna prognoza). Przygotowuję samolot do lotu, sprawdzając m.in. wszystkie systemy i konstrukcję na ziemi, uzupełniając paliwo i olej, a także przygotowując słuchawki i kamizelki ratunkowe dla siebie oraz moich pasażerów (nota bene będziemy ponad pół godziny lecieć nad wodą).

PPR (Prior Permission Required) załatwiliśmy z lotniskiem docelowym kilka dni wcześniej oraz wysłaliśmy wszystkie potrzebne informacje zarówno do angielskiej, jak i francuskiej straży granicznej - latanie po Brexitcie jest nadal relatywnie łatwe, lecz musimy mieć ze sobą paszport oraz wypełnić kilka dodatkowych dokumentów online. W tym przypadku zarówno PPR, jak i inne elementy skoordynowane były przez system MyHandling lotniska docelowego - bardzo wygodne narzędzie.

 

Lecimy

Plan lotu złożony i gotowy, więc możemy zajmować miejsce w kokpicie, posłuchać ATIS oraz poprosić o zgodę na start. 350 koni mechanicznych budzi się do życia błyskawicznie, a 4-łopatowe śmigło wygląda bardzo majestatycznie przez przednią maskę dobrze rysując tarczę z przodu samolotu. Podczas kołowania pozwalam jednemu z pasażerów posterować samolotem, aby zobaczyli na własnej skórze jak to wszystko działa.

Dzisiejsze departure clearance jest całkiem proste - po starcie wznoszenie do 5,000 ft prawie po prostej do punktu KENET, wraz z przecięciem wojskowej strefy kontrolowanej Brize CTA - wszystko skoordynowane przez ATC z Oxfordu. Samolot bardzo poprawnie wznosi się, płynnie utrzymując 1000 feet/min przy prędkości 125 KIAS. Chmury, które wyglądały na całkiem zbite okazały się wieloma cienkimi warstwami na różnych wysokościach - o ile nie mamy błękitnego nieba, nie mamy też oblodzenia czy turbulencji i możemy rozróżnić różne warstwy za oknem.

IMG_9657.jpg [1.02 MB]

Zbliżając się do punktu KENET, ATC przekazuje nas do London Control, który daje nam zgodę na wlot w przestrzeń Class A oraz delikatnie zmienia naszą trasę kierując nas na radiolatarnię GWC (Goodwood) - doda nam to może 1 minutę do trasy, więc mając na uwadze niektóre przekierowania w Londynie, które mogą wydłużyć trasę o prawie godzinę, to dobry wynik.

Granicę z Francją przekraczamy w punkcie DRAKE i zostajemy przekazani do francuskiego ATC, Rennes Approach. Kto latał we Francji, wie, że francuski akcent czasem może utrudnić pełne zrozumienie trasy czy konkretnych punktów, lecz po krótkiej dyskusji udaje nam się wynegocjować lot po prostej do punktu VANAD, który znajduje się ok. 25 NM na przedłużeniu pasa lotniska docelowego. Ułatwi nam to późniejsze wektorowanie do lądowania. 

Pogoda ulega lekkiemu pogorszeniu i teraz lecimy w tzw. “zupie” - pełne pokrycie chmur, więc czas skupić się jedynie na instrumentach w kokpicie. Na zewnątrz   –13°C, lecz mimo tego nie dostrzegamy żadnego lodu na skrzydłach. Wszystko idzie sprawnie, a po kolejnych 15 minutach chmury zaczynają się rozrzedzać i w końcu mamy piękne błękitne niebo, które w połączeniu z GS rzędu 200 KTS maluje uśmiech na twarzy każdego na pokładzie.

Zniżamy wykorzystując wysuwane hamulce aerodynamiczne, które pozwalają nam osiągnąć większą prędkość zniżania, bez przekroczenia VNE. W Tours lądujemy na pasie 20 z wykorzystaniem procedury RNP i bez autopilota, dla treningu własnych umiejętności.

IMG_9660.jpg [1.21 MB]


Tours val del Loire - LFOT

Po wylądowaniu AFIS wskazuje nam miejsce do parkowania, zatrzymujemy się praktycznie przed głównym terminalem, z którego kilka razy dziennie operują również linie lotnicze jak np. Ryanair. Warto wspomnieć, że LFOT posiada AFIS lub ATC zależnie od pory dnia - szczegółowe godziny podane są w NOTAM-ach.

Latając po wielu lotniskach w Europie, doświadczyłem wielu różnych sytuacji, lecz lotnisko w Tours zasługuje na 5-gwiazdkową ocenę. Po wylądowaniu od razu przyjechał po nas samochód, aby zabrać nas do prywatnego terminala oraz dopełnić formalności ze Strażą Graniczną (Douanes we Francji). Każda osoba z obsługi naziemnej była cały czas uśmiechnięta, a język angielski nie stanowił dla nich żadnego problemu. Jak się później okazało,  wiele z nich jest również pilotami w lokalnym aeroklubie.

Oczekując w terminalu mamy do dyspozycji dedykowany business lounge z wygodnymi kanapami, przekąskami i napojami czy nawet mini-golfem, aby umilić czas oczekiwania, a wszyscy są bardzo pomocni. Handling dla samolotów poniżej 3 ton jest darmowy, a całkowity koszt wizyty wyniósł 50 EUR (parking i lądowanie) - mając na uwadze wszystko co mieliśmy dostępne to bardzo rozsądna cena.

Lotnisko w Tours znajduje się ok. 15 minut jazdy od centrum, więc relatywnie blisko. O ile zimą poza lokalnymi szkołami lotniczymi ruch lotniczy jest w miarę umiarkowany, latem jest tam naprawdę tłoczno - to popularne miejsce szczególnie wśród francuskich pilotów.

IMG_9751.jpg [1.35 MB]


Wietrzny powrót

W mieście zostajemy na noc, chłonąc francuską kulturę i kuchnię oraz korzystając ze słonecznej pogody, o którą ciężko na co dzień w Wielkiej Brytanii. Sprawdzając prognozę pogody na powrót w niedzielę, nie wygląda ona obiecująco- w końcu nigdy nie może być za łatwo. W połowie kraju żółte ostrzeżenia o mocnym wietrze, a TAF w Oxfordzie sugeruje wiatr 20 KTS z podmuchami do 35 KTS, lecz idealnie w kierunku pasa startowego, zatem wszystko w limitach.

Przed lotem przygotowujemy odpowiednie lotniska zapasowe, a dodatkowo briefuje pasażerów, że podejście do lądowania i samo lądowanie mogą być lekko turbulentne, aby nie było to dla nich zaskoczeniem. Startujemy z Tours z wykorzystaniem procedury SID - VANAD1S, a następnie dostajemy prawie bezpośrednią trasę aż do granicy FIRu. Pogoda po trasie jest dobra, na FL80 nadal nie spotkaliśmy żadnych chmur, więc możemy podziwiać widoki lub lotniska po drodze, na których lądowałem w przeszłości - m.in. Deauville (LFRG) czy Le Havre Octeville (LFOH).

Zbliżając się do przestrzeni kontrolowanej Londynu, zmieniamy częstotliwość i prawie momentalnie wlatujemy w intensywny deszcz oraz pełne pokrycie chmur - Wielka Brytania dobrze utrzymuje swoją reputację kraju deszczu i wiatru. Nie było to też dla nas zaskoczenie, gdyż obserwowaliśmy pogodę przed nami z wykorzystaniem radaru pogodowego, który w tej sytuacji bardzo się przydał. Na zewnątrz temperatura -1  °C oraz lekkie oblodzenie, lecz tak małe, że nie było sensu włączać pneumatycznych poduszek do kurczenia lodu, gdyż nie dałyby one żadnego efektu.

IMG_9802.jpg [1.26 MB]

W przestrzeni Londynu nasza początkowa trasa prowadzi nas do radiolatarni MID (Midhurst), a następnie po prostej do Oxfordu. Zniżamy początkowo do wysokości 6,000, żegnamy się z przestrzenią klasy A, a Oxford Radar zajmuje się wektorowaniem nas do podejścia ILS do pasa 19.

Prognoza pogody była poprawna - wiatr o prędkości 22 KTS z podmuchami do 32 KTS, lecz w tym samym kierunku co pas startowy. Oczywiście pamiętam, że jest to prędkość przy ziemi, więc biorę poprawkę na większą prędkość wiatru podczas podejścia - przechwytując ścieżkę ILS na wysokości 1,800 nasza prędkość wskazywała 100 KIAS, natomiast GPS pokazywał prędkość względem ziemi 50 KTS, czyli 50 KTS wiatru przedniego - to było wolne i wymagające podejście, lecz wszystko udało się perfekcyjnie, a pasażerowie również nie odczuli dużego dyskomfortu.

Po wylądowaniu zostawiamy samolot na płycie lotniska w Oxfordzie, jednocześnie zakładając wszystkie niezbędne pokrywy silnika czy rurki pitota oraz wypełniając dziennik pokładowy. Loty takie jak te należą do bardzo udanych - nowe destynacje, przyjemnie spędzony czas z znajomymi oraz nowe doświadczenia lotnicze. Oby jak najwięcej takich w przyszłości!

IMG_9816.jpg [984.68 KB]

Tekst i zdjęcia: Filip Modrzejewski